Print

Log in of registreer jezelf.
1 uur 1 dag 1 week 1 maand blijvend
Login met gebruikersnaam, wachtwoord en sessielengte

[Frankovski]

(Op verzoek een stelling van gemaakt)

Stelling: Een Posttraumatische stressstoornis bij burgers is te voorkomen door hen vaker te confronteren met beelden van ernstige ongevallen of letsel.

Mijn eigen mening in deze is dat ik het niet slecht vind als mensen iets gehard worden door wat vaker geconfronteerd te worden met ernstig letsel. Tuurlijk zie je regelmatig ellende op het journaal, maar dit is vaak een ver van mijn bed show. De beelden van b.v. de aanslag op het Koninklijk huis kwamen bij mij harder de woonkamer in knallen dan b.v. een aanslag in Bagdad. Ik denk omdat het toch wat herkenbaarder is.
Met wat vaker geconfronteerd worden met ernstig letsel bedoel ik uiteraard niet dat de privacy van slachtoffers in geding komt en bedoel ik ook niet dat men alle smeu�ge details hoeft te zien. Ik heb door mijn eigen werk ook regelmatig heftig letsel gezien en ik merk dat omstanders vaak slecht tegen het zien van letsel kunnen. Misschien is dit te voorkomen door er vaker mee geconfronteerd te worden.

Groet Frank

[Diamondback]

Tegen.

Mensen hebben de vrijheid om iets wel of niet te zien. Deze stelling is m.i. in strijd met het europees verdrag voor de rechten van de mens. ( art. 8. recht op privacy en art. 9 vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst )
Het verplicht doen blootstellen aan schokkende beelden is een direkte inbreuk in de persoonlijke levenssfeer.

Daarbij vraag ik mij af hoeveel mensen je daarmee wel niet beschadigt. Ik ken genoeg mensen die al misselijk worden bij 1 druppel bloed.

[6301]

Mensen hebben de vrijheid om iets wel of niet te zien.
Daarbij vraag ik mij af hoeveel mensen je daarmee wel niet beschadigt. Ik ken genoeg mensen die al misselijk worden bij 1 druppel bloed.

Om deze reden ben ik ook tegen.

[SEH zustertje]

ik heb ook tegen gestemd

motivatie:  tv, internet etc. werken allemaal al mee om mensen op nog gekkere gedachten te brengen (denk aan dat geschiet op scholen)

De ��n kan er beter mee omgaan als de ander, dat heeft ook allemaal te maken dat en ieder een ander referentiekader heeft ( maar goed ook)
ik bedoel hier mee te zeggen, mensen die het zelfde hebben mee gemaakt, reageren daar allemaal weer anders op.
en ik denk dat je hier PTSS niet mee voor komt


maar ben  benieuwd hoe anderen er over denken

[Jacques Schenk]

ik heb "geen mening" ingevuild, ik ben totaal niet deskundig op dat gebied, ik kan me voorstellen dat het voor sommigen werkt, maar er zijn ook vele PTSS gevallen die niets met ongevallen of verwondigen te maken hebben.
En zoals SEH zustertje ook al zegt, iedereen reageert anders, misschien krijgen mensen die je dit soort beelden laat zien wel juist problemen...

[Jim]

Effe advocaat van de duivel spelen:

Ik heb 'voor gestemd'.. Een van de behandelmethodes van PTSS is 'Exposure in Vivo', dit wil dus zeggen dat je stap voor stap iemand die een traumatische ervaring heeft meegemaakt weer terugbrengt naar die situatie. Als je mensen al van te voren al wat meer gaat blootstellen aan 'traumatische' situaties, zoals beelden van een kettingbotsing, overval, etc. dan zou je dus al een preventief soort exposure in vivo hebben en de drempel voor het ontstaan voor PTSS verhogen.

Verder is het ook zo dat in de maatschappij mensen weinig meer gewend zijn qua 'schokkende gebeurtenissen'. Men eet bv. lekker vlees, maar gaat ondertussen wel over de nek als ze ontdekken hoe een dier geslacht wordt. Mensen vallen flauw als ze in hun vingers knippen en bloed zien.


Zou een mooi onderwerp voor een scriptie zijn trouwens...

[Frankovski]

Daarbij vraag ik mij af hoeveel mensen je daarmee wel niet beschadigt. Ik ken genoeg mensen die al misselijk worden bij 1 druppel bloed.

En dat is nou juist wat ik mij afvraag. Als je mensen vaker confronteert met die ene druppel bloed, kan men dan op een gegeven moment 2 druppels bloed verdragen of blijft die ene druppel bloed een moeilijk punt? Het is niet zo dat ik per se mensen 2 druppels bloed wil laten verdragen, maar ik ben erg benieuwd of je hiermee psychisch letsel enigszins kunt voorkomen?

[Jacques Schenk]

Mensen die in allerlei situaties en door allerlei omstandigheden veel 'vervelende' situaties hebben meegemaakt zullen wellicht wat gehard zijn tegen een volghende vervelende situatie. Maar ik weet niet in hoeverre deze mensen door het 'harden', denk even aan oorlogservaringen, veel meer schade hebben opgelopen dan wanneer ze inees onvoorbereid met een 'eenvoudig' ongeval of andere reden voor traumatische stress geconfronteerd zouden zijn.

Is het middel soms/vaak niet erger als de kwaal ? Onder goede begeleiding zal dit wellicht wel werken en kom je er wellicht achter dat sommige mensen nog niet toe zijn aan hun echte eerste stress ervaring en dat zou een winstpunt kunnen zijn.

Ik weet bijvoorbeeld van duikers dat ze heel goed opgeleidt worden in de techniek van het veilig en efficient duiken en opsporen van mensen en voorwerpen, maar toch reageert iedere duiker weer anders op het eerste lijk waar men plotseling tegenaan zwemt, misschien is het een onderbelicht aspect van een opleiding en kan het PTSS verminderen/voorkomen, maar zoals eerder gezegd, ik heb er geen verstand van en ik kan er alleen maar naar gissen, misschien meer het werkterrein van de psycholoog  

[peppi]

Mensen die in allerlei situaties en door allerlei omstandigheden veel 'vervelende' situaties hebben meegemaakt zullen wellicht wat gehard zijn tegen een volgende vervelende situatie. Maar ik weet niet in hoeverre deze mensen door het 'harden', denk even aan oorlogservaringen, veel meer schade hebben opgelopen dan wanneer ze inees onvoorbereid met een 'eenvoudig' ongeval of andere reden voor traumatische stress geconfronteerd zouden zijn.

Zet je nu niet het ene uiterste tegenover het andere? Ik bedoel: het meemaken van een oorlog is iets totaal anders en het is iets waar je als (front)soldaat zelf aan meedoet, terwijl het zien van een ongeluk op televisie iets passiefs is.
Ik denk wel dat mensen zich meer kunnen harden door meer vervelende situaties mee te maken, maar ik denk dat er ergens een "vaste" grens is. Die grens ligt bij elke persoon anders. Zodra die grens overschreden wordt, heb je de poppen pas goed aan het dansen, zoals je soms meemaakt bij soldaten die een verschrikkelijke oorlog meegemaakt hebben.

Ook denk ik dat het "harden" niet alleen voor bloed geldt, maar voor veel (totaal) andere dingen. Als je in thuissfeer bijvoorbeeld veel nare dingen meemaakt dan kan dat je ook harden, zodat je minder zwaar tilt aan andere nare, sociale situaties.

Conclusie: ik stem voor anders, namelijk: mee eens, maar tot op zekere hoogte, verschillend per persoon en per karakter.

[krielkipje]

Ik heb oneens gestemd. Bij mijn zoon van 14 jaar hebben 6 sterfgevallen binnen een half jaar een flinke indruk achtergelaten, maar hij heeft ze redelijk kunnen verwerken. �en keer onterecht opgepakt worden door politie echter bezorgde hem een ptss, je kan iemand niet voorbereiden omdat een ptss uit elke hoek kan komen, en niet voor te bereiden is m.i. Alle beelden daarvoor die ingrijpend zijn, kunnen hooguit zorgen voor extra "ballast" waardoor net dat ene kleine druppeltje de grote druppel kan zijn.

[Kolkkie]

TV-beelden en foto's zijn m.i toch anders dan de werkelijkheid. Je ziet maar een beperkt beeld, dus niet wat er nog meer omheen gebeurd. Ook mis je de geluiden, de geuren en andere details die het plaatje compleet (kunnen) maken.

Verder is het afhankelijk van hoe je jezelf op zo'n moment voelt. Wanneer je op het moment van de traumatische gebeurtenis lekker in je vel zit, zal je er veel beter mee omgaan dan wanneer je niet lekker in je vel zit. Dat is althans mijn eigen ervaring.

Je zal PTSS daarom er niet mee kunnen voorkomen. Bovendien zullen er vast een hoop mensen zijn die juist niet zitten te wachten op dit soort beelden.

[M. Kok]

Absoluut mee oneens! Ik heb het idee dat je geen idee hebt waarover je schrijft.

[Frankovski]

Absoluut mee oneens! Ik heb het idee dat je geen idee hebt waarover je schrijft.

Ik weet niet op wie u doelt met "je", maar grote kans dat ik dat ben. Ik heb ook inderdaad geen flauw idee waar ik over schrijf. Is ook niet mijn tak van sport. Daarom leg ik het voor bij mensen die er binnen hun vakgebied veel mee te maken hebben en er mogelijkerwijs antwoord op weten al dan niet gebaseerd op kennis of ervaring. Maar ik denk ook dat we er inmiddels uit waren dat PTSS bij burgers niet is te voorkomen door hen vaker te confronteren met heftige beelden...

Ik vind uw laatste zin een beetje overbodig. Komt een beetje vervelend over. Een forum als deze is er voor om kennis en/of ervaring uit te wisselen. Je kan er dan ook regelmatig van uit gaan dat een topicstarter met een vraag of een stelling deze start omdat hij de kennis van een bepaald onderwerp niet heeft en deze graag wil krijgen.

[Diamondback]

Leuke sig trouwens. Alleen jammer dat hij het niet doet.

[Anesthesia Mater]

Om dit topic even uit het stof te trekken....

Ik heb "anders, nl.." gestemd.

Dit omdat het idd beter is voor mensen als er al een verwachting, danwel voorbereiding, is op een potentieel traumatische gebeurtenis.

PTSS onstaat namelijk heel vaak, omdat het verwachtingspatroon van de betrokkene erg afwijkt van hetgeen ze overkomt. Daarom is de trigger ook voor iedereen anders. Iedereen heeft namelijk een ander verwachtingspatroon. Hoe verder dat verwachtingspatroon van de werkelijkheid af staat, des te ingrijpender de gebeurtenis. Daarnaast is het ook afhankelijk van het karakter van de betrokkene. karaktereigenschappen als flexibiliteit, mate van emotionaliteit, empathie, rationeel kunnen denken spelen allemaal een rol.
Ook de ervaringen van iemand. Iemand kan daardoor gehard raken, maar juist ook bij iedere ervaring een stukje dichter bij psychisch trauma komen.
Mijn vader heeft altijd bij de brandweer gewerkt en zei hierover altijd;"Het is niet de vraag of je getraumatiseerd kan raken, maar wanneer."
Iedereen heeft zijn grens. De een bij de eerste keer en de ander misschien pas bij de 2000ste. Mazzel is het dan als die 2000ste keer nooit komt.
Ook de aard van de gebeurtenis icm je karakter speelt natuurlijk een grote rol en de opeenvolging en tijd van soorten gebeurtenissen.

Het rotte is dat ook de persoon zelf niet kan zeggen wat zijn triggerpoint is en wanneer het komt. Het kan geleidelijk onstaan, maar ook plotseling.

Erg complex dus.

Waar ik meer voor pleit, is mensen al vanaf de middelbare school voorzichtig laten realiseren (niet op directe wijze uiteraard) dat ernstige gebeurtenissen elke dag realiteit zijn en iedereen kan treffen. Wanneer dit vaak genoeg en goed ingepakt gebracht wordt, zullen de mensen niet banger worden, maar waarschijnlijk wel weerbaarder.
Het zal het aantal PTSS-pati�nten verminderen, maar natuurlijk zeker niet uitbannen. Sommige zaken kan je je natuurlijk niet geestelijk op voor bereiden, zoals de plotselinge dood van een dierbare of het verlies van een veelgebruikt lichaamsfunctie. Maar alledaagse zaken als ongelukken met gewonden of aanblikken van gewonde of dode mensen misschien wel acceptabeler in de verwachting en beleving. (en uiteraard op veel andere vlakken)

(Bovenstaande is geheel mijn eigen gedachtengang en nergens op gebaseerd, behalve mijn ervaringen)

[Dinges]

PTSS staat wat dat betreft in de kinderschoenen, heb ik het idee.

En vooral: wat doet PTSS met een gezin, met kinderen.


Interessante materie.

[Niels H]

Toch zijn er tonnen aan wetenschappelijke artikelen over geschreven, de zoekterm PTSD (PTSS in het engels) levert zo'n 17409 hits op bij wetenschappelijke zoekmachine pubmed.
Helaas moet je dan zeer goed kunnen schiften welke informatie voor jouw kennisvergaring bruikbaar is en welke niet, je ziet al snel door de bomen het bos niet meer.

[Anesthesia Mater]

Toch zijn er tonnen aan wetenschappelijke artikelen over geschreven, de zoekterm PTSD (PTSS in het engels) levert zo'n 17409 hits op bij wetenschappelijke zoekmachine pubmed.
Helaas moet je dan zeer goed kunnen schiften welke informatie voor jouw kennisvergaring bruikbaar is en welke niet, je ziet al snel door de bomen het bos niet meer.

Precies. Je moet er eigenlijk al redelijk wat van af weten om het kaf van het koren te scheiden. En heb je dat kennisniveau, hoef je waarschijnlijk ook niet op zoek.

[Kesu]

Ik wil hier toch even op reageren.
Stel, we zenden van die bloederige TV-spotjes uit, hoe moet dit dan wel niet zijn voor de PTSS'ers? Als PTSS'er zit ik er niet echt op te wachten om beelden te zien van een (dodelijk) treinongeval. Ik krijg bijvoorbeeld al de kriebels bij het zien van TIS3.1 op P2000.... Denk dat ik vele slapeloze nachten zal krijgen bij het zien van dergelijke beelden en dat terwijl ik eindelijk een beetje normaal kan slapen.

[Rescue]

Ik denk dat niemand het opbasis van de feiten eens kan zijn met de stelling, zoals geformuleerd in de startbericht van dit topic

Het vertonen van ernstige beelden, vergroot niet de weerbaarheid van hulpverleners of burgers en je kan er nooit PTSS/PTSD mee voorkomen...

Wel kan je mensen, en metname doelgroepen, hulpverleners, defensiepersoneel, politie trainen in het vergroten van weerbaarheid, door daar met de training en missie preperatie rekening mee te houden..  Echter hoe goed je de weerbaarheid kan verbeteren, en kan trainen, je kan PTSS/PTSD niet 100% voorkomen, wel de kans verkleinen..

De methode die je kiest in de stelling, heeft nagenoeg geen waarde..  

In 2007 heeft Heilwine Bakker van Balans en Impuls heeft een boekwerk geschreven die helpt de weerbaarheid van reddingswerkers te vergroten, een echte aanrader voor elke reddingswerker, en voor elke medewerker en manager die reddingswerkers coachen en aansturen..

Reddingswerkers krijgen ondersteuning in weerbaarheid

Er is voor reddingswerkers nog nauwelijks toegankelijke informatie geschreven op dit gebied. En dat terwijl internationaal onderzoek laat zien dat 10 tot 35 % van de reddingswerkers psychische klachten ontwikkeld in het werk.

Er is in opleiding en werk wel aandacht gegroeid voor de impact van grote ingrijpende gebeurtenissen. Echter er is minder aandacht voor de impact van een dagelijkse chronische blootstelling aan menselijk lijden, dreiging en geweld. Er is ook weinig aandacht voor wat dit doet met de persoon en zijn functioneren in privé- en werkleven.


Het praktijkboek “Weerbaarheid voor reddingswerkers. Voor professionals die zich inzetten voor orde, gezondheid en veiligheid”, wil in deze behoefte voorzien.



Samenvatting inhoud

In het beroep van reddingswerker word je meer dan in andere beroepen geconfronteerd met ingrijpende situaties en menselijk lijden. Dit boek wil aan reddingswerkers en hun leidinggevenden handvatten geven om weerbaar te staan in emotioneel veeleisend werk.

Bovendien hoopt dit boek reddingswerkers herkenning en erkenning te bieden voor de situaties die ze beroepsmatig meemaken, maar die hen als mens niet onbewogen laten. Daarom is bij het boek ook een DVD gemaakt met ervaringen van reddingwerkers.

De handvatten zijn in de praktijk ontwikkeld op basis van persoonlijke begeleiding van reddingswerkers die in hun werk last kregen van psychische klachten. Of mensen die dit voor waren en kwamen met vragen om een stap te zetten naar een ander minder emotioneel belastend beroep. Verder is er gebruik gemaakt van wetenschappelijke literatuur op dit gebied.


Bij het boek hoort een DVD met ervaringen en raad van reddingswerkers.
Het manuscript is Engelstalig beschikbaar en wordt bij voldoende belangstelling gedrukt.

Auteur is mevrouw drs. Heilwine A.H.M. Bakker, directeur van Balans & Impuls.

Uitgave SDU uitgevers BV 2007 ISBN 978-90-12-12522-2 www.sdu.nl

Voor meer informatie kunt u bellen naar 070 392 22 61 of mailen naar
info@balans-en-impuls.nl. Website www.balans-en-impuls.nl.    

Bron : www.balans-en-impuls.nl